Od Merkurego do Neptuna / From Mercury to Neptune

Zawsze miałem marzenie, aby zarejestrować wszystkie planety występujące w naszym Układzie Słonecznym. W listopadzie ubiegłego roku postanowiłem wprowadzić plan w życie 🙂 Na pierwszy ogień poszła planeta Wenus, która było nisko położona nad horyzontem – na planetach wewnętrznych możemy zaobserwować fazy podobnych do tych jakie występują na Księżycu.

Najtrudniejszą do zarejestrowania planetą był Merkury. Nie dość, że zawsze pojawia się bardzo nisko nad horyzontem, to dodatkowo występuje bardzo blisko Słońca. Do zrobienia zdjęć ostatnich 2 planet użyłem kamery ASI 224 MC (dopiero uczę się obsługi), ponieważ web kamera Ms LifeCam Cinema  nie była w stanie zarejestrować tak słabych obiektów.

Planety, które udało mi się zarejestrować w latach 2015-2016.

Planety, które udało mi się zarejestrować w latach 2015-2016.

Robiąc powyższe zdjęcia planet, chciałem pokazać, że nie trzeba mieć super sprzętu (duża średnica teleskopu, nowoczesna kamera), żeby w „miarę” zarejestrować planety naszego Układu Słonecznego. Oprócz sprzętu optycznego, dużo zależy od umiejętności obróbki uzyskanego materiału – ja jestem obecnie na średnim poziomie (ciągle się uczę 🙂 ).

W przyszłości będę chciał aktualizować mozaikę – jeżeli uda mi się zrobić lepsze zdjęcia planet 🙂

 


Pierwsze 5 planet wykonane web kamerką Ms LifeCam Cinema, pozostałe dwie ASI 224MC.

SW MAK 127- Merkury, Wenus, Mars, Jowisz, Saturn, Neptun

SW 150/750 DualSpeed – Uran,

Planeta Wenus

Przy okazji oglądania koniunkcji planet zrobiłem lustrzanką fotografię Wenus. Planetę tą pokrywają gęste chmury kwasu siarkowego (bardzo dobrze odbijające światło), z tego powodu nie możemy zobaczyć szczegółów na jej powierzchni.

Wenus 11 października 2015 roku.

Wenus 11 października 2015 roku.

Po raz pierwszy udało mi się  zaobserwować Merkurego – w teleskopie był widoczny jako miniaturka Wenus. Merkury jest pierwszą planetą od Słońca – utrudnia to jego obserwacje, ponieważ pojawia się bardzo nisko nad horyzontem, krótko przed wschodem lub zachodem Słońca.

Planety Merkury i Wenus mają fazy podobne do naszego naturalnego satelity – Księżyca.

 

Teleskop: SW MAK 127

Montaż: SW EQ-5

Aparat: Nikon D90

Ekspozycja: ISO200 14x 1/250s

Program: PIPP, RegiStax, Corel PaintShop Pro

Saturn

Zdjęcie Saturna, który obecnie znajduje się w odległości 1.341.892.902 km od Ziemi. Zdjęcie nie jest najwyższych lotów, spowodowane to było niskim położeniem Saturna nad horyzontem oraz chmurami na niebie.

Saturn z 15 maja 2015

Teleskop: SW MAK 127, barlow Delta Optical-GSO 3X ED

Montaż: SW EQ-5

Filtr: UV/IR

Kamera: MS LifeCam

Program: PIPP, RegiStax, Gimp

Wenus

Wenus nazywana jest także „Jutrzenką” – Gwiazdą Poranną lub Gwiazdą Wieczorną. Obecnie Wenus możemy obserwować już krótko po zachodzie Słońca (kierunek zachód) – widoczna jest jako „bardzo jasna biała gwiazda”. Kiedy obserwujemy Wenus przez teleskop widzimy, że przechodzi ona kolejne fazy (zdjęcie), podobnie jak nasz Księżyc – związane jest to z tym, że orbita Wenus znajduje się bliżej Słońca niż orbita naszej planety.

 

Planeta Wenus

Teleskop: SW MAK 127, barlow Delta Optical-GSO 3X ED

Montaż: SW EQ-5

Filtr: UV/IR

Kamera: LifeCam

Program: PIPP, RegiStax, Gimp

Koniunkcja Wenus i Marsa

W dniu dzisiejszym po zachodzie słońca oraz jutro możemy podziwiać Wenus i Mars w bliskiej odległości kątowej na niebie (50 sekund). Dodatkową atrakcją będzie wąski sierp Księżyca.  Jaśniejsza kropka to Wenus, a tuż nad nią znajduje się Mars. Zachęcam do obserwacji tego widowiska, nie potrzeba nawet lornetki.

Koniunkcja Wenus i Mars

 

Koniunkcja Wenus i Mars

 

Koniunkcja Wenus i Mars

 

Uran

Zdjęcie Urana – siódmej planety od Słońca.

Planeta Uran

Uran jest gazowym olbrzymem – trzeci pod względem wielkości w naszym Układzie Słonecznym. Zdjęcie zostało wykonane przy użyciu soczewki Barlowa 2x.

Teleskop: SW 150/750 Dual speed, Barlow Vixen 2x

Montaż: SW EQ-5

Aparat: Nikon D90

Ekspozycja: ISO 1600, 1 x 3s

Program: Gimp,

Uran i Neptun po raz pierwszy wizualnie

W dniu dzisiejszym udało mi się zaobserwować po raz pierwszy Urana i Neptuna. Warunki nie były zbyt łaskawe, ponieważ Księżyc zbliża się do pełni i mocno rozświetla nieboskłon. W namierzeniu Urana niezwykle przydatna okazała się lornetka, ze swym szerokim polem widzenia. Szukanie planet okazało się bardzo fajnym ćwiczeniem. Neptun w teleskopie pokazał się jako mały punkt, ale bardzo odcinający się od pobliskich gwiazd. Dla osób przyzwyczajonych do zdjęć Neptuna z telewizji (sonda kosmiczna Voyager II), planeta w teleskopie nie zrobi dużego wrażenia – „taka gwizdka” 🙂 Podobnie ma się sprawa z Uranem, który jest troszkę większy. Osobiście uważam, że fajnie było odszukać i obserwować te dwa gazowe olbrzymy.

Saturn

Zdjęcie zostało zrobione za pomocą „projekcji okularowej” – z ręki 🙂

Odległość Saturna do Ziemi to „tylko” 1 226 702 698 km (1226 milionów km).

Powiększenie jakie udało się uzyskać to 319 (okular 4,7mm plus Barlow 2x).

Saturn – 25 czerwiec 2014

 

Teleskop: SW 150/750 Dual Speed

Montaż: SW EQ-5

Aparat: Fujifilm Finepix AX

Ekspozycja: AVI, 1280×720, 15s;

Program: RegiStax, Gimp