Copernicus crater

Zawsze lubię wracać do obserwacji krateru Kopernik, tak też było podczas wczorajszej mroźnej nocy 🙂 Na zdjęciu oprócz w/w krateru udało mi się uchwycić piękny łańcuch górski Montes Apenninus.

 

Jest to jeden z najefektowniejszych kraterów na Księżycu, widoczny w pobliżu środka obserwowanej z Ziemi jego tarczy na północnym brzegu Morza Chmur (Mare Nubium). Wał krateru ma szerokość około 22 kilometrów, wysokość zewnętrzna 1010 metrów, wewnętrzną zaś – 3350 metrów. Średnica dna krateru wynosi około 46 km. Zewnętrzne zbocza wału krateru nachylone są łagodnie. Wybiegają z nich pasma górskie, wśród których widać kraterki, znajdujące się w ogromnych ilościach wokół krateru. Wewnętrzne zbocza wału ukształtowane są tarasowo, przy czym tarasy oddzielone są od siebie wąwozami. Nachylenie zboczy wewnętrznych wynosi od 8,5° do 27°. Na wale krateru znajdują się 23 małe kraterki. Góra centralna krateru ma siedem wyróżniających się wierzchołków, z których najwyższy ma wysokość 730 m. Krater podczas pełni jest tak jasny, że może być zauważony nieuzbrojonym okiem. Jest otoczony długimi, jasnymi smugami.

Zobacz Wikipedia, Kopernik (krater księżycowy), https://pl.wikipedia.org/wiki/Kopernik_(krater_ksi%C4%99%C5%BCycowy))  (dostęp lis. 10, 2016, 14:14 GMT).

Copernicus crater

Copernicus crater

Krater Kopernik - 9 listopada 2016 roku.

Krater Kopernik – 9 listopada 2016 roku (kliknij, aby powiększyć).

 

Obrabiając powyższe zdjęcie znalazłem moją fotografię przedstawiające krater Kopernika sprzed 2,5 roku. Jak widać zdjęcie jest „trochę” gorszej jakości – widać, że jest duży progres, choć jeszcze dużo nauki przede mną. Godziny spędzone na forach astronomicznych i czytanie wpisów na temat obróbki zdjęć nie poszły na marne 😉

 

Krater Kopernika - 10 marca 2014 roku

Krater Kopernika – 10 marca 2014 roku

 

Teleskop/Imaging telescope: SW MAK127,

Montaż/Mount: SW EQ-5

Kamera/Imaging camera: ZWO ASI 224 MC

Akcesoria/Accessory: Filtr UV/IR – Cut Baader Planetarium

Ekspozycja/Exposure: 1000 klatek

Program/Software: SharpCap, AutoStakkert!2, Corel PaintShop, ImPPG

Majowy Saturn

 

Saturn w tym roku znajduje się nisko nad horyzontem, co utrudnia zrobienie dobrego zdjęcia w mieście. Poniższa fotografia została zrobiona przy użyciu zmodyfikowanej web kamery – Ms LifeCam Cinema. Pomimo tego, że zdjęcie nie jest idealne, możemy zaobserwować już atmosferę Saturna oraz przerwę Cassiniego (widoczna w pierścieniach planety).

 

Saturn - 7 maja 2016 roku.

Saturn – 7 maja 2016 roku.

 

Teleskop: SW MAK127, Barlow x3

Montaż: SW EQ-5

Kamera: Microsoft LifeCam Cinema

Filtr: SW UV/IR Cut

Ekspozycja: 1000 klatek

Program: SharpCap, AutoStakkert!2, RegiStax, Corel PaintShop

Mars – Czerwona Planeta / Mars – The Red Planet

Mars – Czerwona Planeta

W dniu dzisiejszym udało mi się zarejestrować Marsa – jest to czwarta planeta od Słońca. Obecnie „Czerwoną Planetę” możemy obserwować w drugiej połowie nocy, łatwo ją odnaleźć na południowym niebie – jasna, czerwona „gwiazda”, położona nie za wysoko nad horyzontem. Mars widziany z Ziemi ma odcień rdzawo – czerwony dlatego, że powierzchnia planety zawiera tlenki żelaza.

Mars z 7 maja 2016 roku.

Mars z 7 maja 2016 roku.

Mars - soczewka Barlow x3

Mars – soczewka Barlow x3

Obecne warunki (niskie położenie nad horyzontem) nie sprzyjają robieniu dobrych zdjęć Marsa. Na powyższych zdjęciach zrobionych przy użyciu web camery zarysowały się już szczegóły planety. Dodatkowo na pierwszym zdjęciu (na godzinie szóstej) widać lekkie pojaśnienie – jest to biegun północny, gdzie znajduje się czapa polarna (złożona z lodu suchego).

 

Teleskop: SW MAK127, Barlow x2, Barlow x3

Montaż: SW EQ-5

Kamera: Microsoft LifeCam Cinema

Filtr: SW UV/IR Cut

Ekspozycja: 1000 klatek

Program: SharpCap, AutoStakkert!2, RegiStax, Corel PaintShop

Jowisz na horyzoncie

Pierwszy wpis po prawie miesięcznej przerwie, spowodowanej niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi – brak czystego nieba. Jowisz jest obecnie widoczny niemal przez całą noc – rozpoczyna się dobry okres do jego obserwacji.

W dniu wczorajszym sesja planetarna zapowiadała się dobrze – na mapach pogodowych w komputerze. Dlatego wcześniej przygotowałem teleskop do wychłodzenia, wszystko po podłączałem i przyszły chmury 🙁 Udało mi się tylko przez krótki czas uchwycić Jowisza – bez dodatkowego powiększenia (soczewki Barlow’a). Na zdjęciu poniżej widać także dwa księżyce Jowisza, Io i  Europę.

Jowisz z 4 marca 2016 roku. Dodatkowo widoczne 2 księżyce Europa i Io.

Jowisz z 4 marca 2016 roku. Dodatkowo widoczne 2 księżyce Europa i Io.

 

Jowisz i Io - 6 marca 2016 roku.

Jowisz i Io – 6 marca 2016 roku.

 

Teleskop: SW MAK127, Barlow x2

Montaż: SW EQ-5

Kamera: Microsoft LifeCam

Filtr: SW UV/IR Cut

Ekspozycja: 1000 klatek

Program: SharpCap, RegiStax, Corel PaintShop Pro

Film

Film, który powstał podczas sesji fotograficznej Księżyca (18/19 stycznia). Bardzo fajny efekt dało długie chłodzenie teleskopu MAK (5 godzin) i mroźna temperatura – dzięki temu możemy zaobserwować minimalne falowanie obrazu.

Miałem już kilka pytań: W filmie nie zostały użyte zdjęcia, widzimy nagrany materiał video 🙂

 

Teleskop: SW MAK127,

Montaż: SW EQ-5

Aparat: Nikon D90

Filtr: Baader Neodymium Moon & SkyGlow

Ekspozycja: AVI 1280×720

 

No to lądujemy na Księżycu

Trochę inna perspektywa naszego satelity, „widok a’la lądowanie na Księżycu” 🙂 Zdjęcie zrobione podczas mroźnego wieczoru – teleskop MAK 127 chłodził się 4 godziny.

Księżyc z 18 stycznia 2016 roku.

Księżyc z 18 stycznia 2016 roku.

 

Teleskop: SW MAK127,

Montaż: SW EQ-5

Aparat: Nikon D90

Filtr: Baader Neodymium Moon & SkyGlow

Ekspozycja: ISO400 30 x 1/80s

Program: PIPP, RegiStax, IMPPG, Corel PaintShop Pro

Planeta Wenus

Przy okazji oglądania koniunkcji planet zrobiłem lustrzanką fotografię Wenus. Planetę tą pokrywają gęste chmury kwasu siarkowego (bardzo dobrze odbijające światło), z tego powodu nie możemy zobaczyć szczegółów na jej powierzchni.

Wenus 11 października 2015 roku.

Wenus 11 października 2015 roku.

Po raz pierwszy udało mi się  zaobserwować Merkurego – w teleskopie był widoczny jako miniaturka Wenus. Merkury jest pierwszą planetą od Słońca – utrudnia to jego obserwacje, ponieważ pojawia się bardzo nisko nad horyzontem, krótko przed wschodem lub zachodem Słońca.

Planety Merkury i Wenus mają fazy podobne do naszego naturalnego satelity – Księżyca.

 

Teleskop: SW MAK 127

Montaż: SW EQ-5

Aparat: Nikon D90

Ekspozycja: ISO200 14x 1/250s

Program: PIPP, RegiStax, Corel PaintShop Pro

Cienki Księżyc

Podczas tego weekendu nad ranem mogliśmy obserwować złożoną koniunkcje. Na niebie w bliskiej odległości pojawił się Merkury, Księżyc, Jowisz, Mars i Wenus. Oczywiście nie mogłem przegapić takiej okazji podczas tego zimnego poranka (-1 C) 🙂 Zdjęcia oczywiście nie pokażę, ponieważ wychodząc z domu zapomniałem schłodzić wcześniej aparatu. W efekcie miałem zaparowany obiektyw – dopiero to zauważyłem jak przeglądałem zdjęcia w komputerze 😀 Udało mi się za to zrobić zdjęcie Księżyca, który zbliża się do nowiu i jest bardzo cienki.

Księżyc (faza: 2,7%) - 11 października 2015 roku

Księżyc (faza: 2,7%) – 11 października 2015 roku

Na fotografii Księżyc, który zbliża się do nowiu – oświetlone jest tylko 2,7% jego powierzchni.

 

Teleskop: SW MAK 127

Montaż: SW EQ-5

Aparat: Nikon D90

Ekspozycja: ISO400 17x 1/10s

Program: RegiStax, Corel PaintShop Pro

Wenus

Wenus nazywana jest także „Jutrzenką” – Gwiazdą Poranną lub Gwiazdą Wieczorną. Obecnie Wenus możemy obserwować już krótko po zachodzie Słońca (kierunek zachód) – widoczna jest jako „bardzo jasna biała gwiazda”. Kiedy obserwujemy Wenus przez teleskop widzimy, że przechodzi ona kolejne fazy (zdjęcie), podobnie jak nasz Księżyc – związane jest to z tym, że orbita Wenus znajduje się bliżej Słońca niż orbita naszej planety.

 

Planeta Wenus

Teleskop: SW MAK 127, barlow Delta Optical-GSO 3X ED

Montaż: SW EQ-5

Filtr: UV/IR

Kamera: LifeCam

Program: PIPP, RegiStax, Gimp

Jowisz w kamerce internetowej

 

Zdjęcie zostało wykonane przy pomocy kamerki LifeCam. Warunki były nieciekawe, ponieważ obecnie Jowisz znajduje się nisko nad horyzontem plus wstające słońce. Na zdjęciu widoczne jest wyraźne rozgraniczenie stref chmur Jowisza (ciemne pasy).

Pierwsze próby z LifeCam

 

Teleskop: SW MAK127, Barlow x2

Montaż: SW EQ-5

Kamera: Microsoft LifeCam

Ekspozycja: 15 x 30s AVI

Program: Registax, Gimp,