Plamy na słońcu …

Dzisiaj na tapecie Słońce – udało mi się trafić w okno pogodowe (20 minut). Gdy spojrzałem na słońce  i zobaczyłem plamy słoneczne od razu przypomniała mi się piosenka Kazika „Plamy na Słońcu” . Plamy słoneczne charakteryzują się niższą temperaturą oraz silnym polem magnetycznym. Słońce zmienia swoją aktywność w cyklu 11-letnim, obecnie znajduje się w swoim maksimum – pojawienie się licznych plam na słońcu.

UWAGA: ABSOLUTNIE NIEDOPUSZCZALNA JEST OBSERWACJA  SŁOŃCA GOŁYM OKIEM ORAZ PRZEZ JAKIEKOLWIEK PRZYRZĄDY OPTYCZNE BEZ ODPOWIEDNIEGO ZABEZPIECZENIA (NP. SPECJALNYCH FILTRÓW SŁONECZNYCH). NIEZASTOSOWANIE SIĘ DO TEJ UWAGI MOŻE GROZIĆ UTRATĄ WZROKU LUB JEGO USZKODZENIEM!!!

plamy słoneczne – 20 lutego 2014 roku.

Zdjęcie zostało złożone w programie RegiStax z 21 zdjęć

  • Filtr słoneczny: Baader Planetarium ND 5.0
  • ISO 400
  • eksp. od 1/800s do 1/2500s
  • Program graficzny

 

Opisane plamy słoneczne:

 

opis plam słonecznych – 20 lutego 2014 roku.

 

 

 

Jowisz – największa planeta Układu Słonecznego

Jest to moje pierwsze zdjęcie Jowisza z księżycami. Zdjęcia zostały wykonane lustrzanką w ognisku zwierciadła teleskopu, a następnie opracowane w programie RegiStax. Powierzchnię planety pokrywa kilka warstw chmur, które układają się w pasy widoczne na zdjęciu.

 

Jowisz – 11 lutego 2014

Księżyce (opis):

Jowisz z księżycami – 11 lutego 2014 roku

 

Siedem Sióstr – Plejady (M45)

Gromada ta znajduje się w gwiazdozbiorze Byka, jak byłem mały myślałem, że to jest Wielki Wóz – ponieważ kształtem przypominają mniejszą wersję Wielkiej Niedźwiedzicy. M45 są widoczne nieuzbrojonym okiem, ale już pięknie prezentują się w lornetce. Plejady odległe są od nas o około 440 lat świetlnych i otoczone słabo widzialną mgławicą refleksyjną (widoczną na zdjęciu) – jest to pozostałością po „gwiezdnym żłobku”, gdzie powstały te gwiazdy. Na zdjęciu widoczny jest brak korektora komy w postaci rozjechanych gwiazdek w prawym narożniku.

Plejady M45 inaczej zwane: Siedmioma Siostrami, Babami, Kościołem Masońskim – 27 grudnia 2013 roku.

 

Główne gwiazdy wchodzące w skład Plejad

 

Wielka Mgławica w Andromedzie

Galaktyka Andromedy (M31) jest najjaśniejszą i największą galaktyką występującą na półkuli północnej. Można ją obserwować nawet przez małe lornetki. Ta mała plamka widoczna na północ od M31 to M32 – mała eliptyczna galaktyka. Niestety nie zmieściła mi się w kadrze galaktyka M110, która jest karłowatą galaktyką eliptyczną – może następnym razem.

WielkaMgławica w Andromedzie (M31) i (M32) – 21 grudnia 2013 roku.

Supernowa SN 2014J w galaktyce M82

Supernowa (olbrzymi wybuch gwiazdy) została odkryta przypadkowo 21 stycznia 2014 roku.  Cygaro (bo taką nosi nazwę galaktyka M82 ze względu na swój kształt) oddalona jest od Ziemi o 12 mln lat świetlnych. Niesamowite odległości panują we wszechświecie – wybuch supernowej, który możecie zobaczyć na poniższym zdjęciu miał miejsce około 12 mln lat temu (dopiero dzisiaj dotarły do nas fotony światła).

Supernowa SN 2014J w galaktyce M82 – 4 lutego 2014 roku.

Pierwszy Messier – Wielka Mgławica w Orionie (M42)

Jest to pierwszy obiekt z katalogu Messiera na który wycelowałem swój teleskop z aparatem. Gdy zobaczyłem w podglądzie aparatu jak wyszła mgławica w pojedynczej klatce, podskoczyłem z radości 🙂 M42 prezentuje się okazale i jest wdzięcznym obiektem do fotografowania.

Wielka Mgławica w Orionie (M42) – 14 grudnia 2013 roku.

Pełnia

Wydawać by się mogło, że pełnia to idealny czas na obserwacje wizualne i dobre zdjęcie – mamy księżyc w całości. Nic bardziej mylnego, okres pełni stanowi najgorszy moment na „pstrykanie”,  ponieważ światło padające na księżyc jest „płaskie” i przez to nie możemy wydobyć ze zdjęcia, aż tylu szczegółów powierzchni naszego naturalnego satelity.

Pełnia – 16 grudnia 2013 roku